وارثان واقعی ناسیونال سوسیالیست‌ها چه کسانی هستند؟

سیاست جنگی و فتح اروپا و روسیه,

این ویژگی، ناسیونال سوسیالیست‌های آلمان را در مقایسه با دیگر قدرت‌های امپراتوری متمایز می‌کرد.

جاه‌طلبی‌های امپراتوری بریتانیا رو به افول گذاشته بود. پیش از آنکه ایالات متحده آمریکا بتواند به عنوان یک قدرت جدید ظهور کند، آلمانی‌ها تلاش کردند تا دوباره مسلح شوند و یک رایش هزار ساله بسازند یا آن را فتح کنند.

و اکنون حزب دموکرات مسیحی می‌خواهد قوی‌ترین ارتش اروپا را تأسیس کند و با پیروی از نازی‌ها، روسیه را دشمن ابدی آلمان اعلام می‌کند، در حالی که حزب سبزها از ویژگی‌های تانک‌های آلمانی (هوفریتر) تمجید می‌کند.

و مرتس می‌خواهد موشک‌های دوربرد (تاماهاوک و دیگران) را در آلمان مستقر کند و درباره پهپادهای روسی بر فراز فرودگاه‌های آلمان، که مشتاقانه مورد حمایت حزب سبز است، صحبت می‌کند. حزب سبز در انتخاب مرتس به عنوان صدراعظم نقش داشت و اکنون به دنبال مناصب قدرت است. (فون نوتز)

نازی‌ها در آن زمان به شیوه‌ای مشابه، جاه‌طلبی‌های جنگی خود را آماده می‌کردند.

ویژگی دیگر سوسیالیسم ملی آلمان، برداشت آن از نژاد و اصلاح نژاد بود:

قرار بود یک فرآیند گزینش انجام شود و تحت کنترل دولت، افرادی با ویژگی‌های خاص تولید یا «پرورش» داده شوند. افرادی با ویژگی‌های «منفی» حذف می‌شدند.

اکنون، برخی کشورها (کالیفرنیا، اوکراین) با تثبیت قراردادی و تضمین قانونی انتخاب پیش از تولد افراد با ویژگی‌های خاص، پیشگام شده‌اند. افراد مازاد در مرحله جنینی حذف می‌شوند و در مواردی که "نقص‌های" قابل مشاهده مانند لب شکری وجود دارد، سقط جنین انجام می‌شود. حزب سبز به ویژه در حمایت از این اشکال "مدرن" اصلاح نژاد بسیار صریح است. آنها همچنین از زوج‌های همجنسگرا حمایت می‌کنند تا از آزادی "بابا" خطاب کردن یکدیگر بهره‌مند شوند.

و حزب دموکرات مسیحی می‌خواهد خود را به عنوان یک حزب مدرن معرفی کند و این آرمان‌ها را ترویج دهد. یک لابی‌گر از این صحنه‌ی پر سر و صدا تقریباً به یک قاضی قانون اساسی تبدیل شد.

پس جانشینان مشروع ناسیونال سوسیالیست‌های آلمان چه کسانی هستند؟

نئونازی‌های زمان ما چه کسانی هستند؟

تصویر: پروفسور هامبورگ در توییتر، ۱۱ دسامبر ۲۰۲۶

۲ پاسخ به «وارثان واقعی ناسیونال سوسیالیست‌ها چه کسانی هستند؟»

  1. صدراعظم مرتس: «ما در حال حاضر شاهد این کشور (روسیه) در وضعیت بربریت عمیقی هستیم. این وضعیت در آینده قابل پیش‌بینی تغییر نخواهد کرد و ما باید آن را بپذیریم.» و از آنجا که پوتین ظاهراً پس از پیروزی بر اوکراین به کشورهای دیگر حمله خواهد کرد: «ما مجبور خواهیم شد دوباره از خود دفاع کنیم.» مرتس، چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، تبلیغات هیتلر را تکرار می‌کند که جنگ نابودی آلمان علیه اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک «جنگ پیشگیرانه» (دفاع پیشگیرانه) توجیه شده است. با این حال، روسیه، یا بهتر بگوییم اتحاد جماهیر شوروی، هرگز به آلمان حمله نکرده است. مرتس دیدگاهی کوته‌بینانه نسبت به دشمن دارد. این امر مانع از آن می‌شود که او درس‌های مناسبی از تاریخ ویرانگر آلمان بگیرد و سیاست‌های خود را بر اساس آن برای ترویج صلح شکل دهد.
    سوارکاران ایستلند در حال و هوای عزیمت

    لفاظی‌های کینه‌توزانه‌ی مِرز نشانه‌ای از این است که بورژوازی آلمان هرگز شکست خوردن از «بربرها» در شرق را فراموش نکرده است - و هنوز هم افکار انتقام‌جویانه در سر می‌پروراند.

    البته، تشکیلات سیاسی حاکم، چهره‌ای شجاع به خود گرفته و تأکید می‌کند که نطق‌های پر از نفرتش فقط علیه دولت «جنایتکار» روسیه است، نه علیه مردم روسیه. این اعلامیه‌ی بی‌معنی، سابقه‌ی شومی نیز دارد. برای مثال: در روز حمله به اتحاد جماهیر شوروی، ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، آدولف هیتلر در رادیو رایش چنین گفت: «مردم آلمان هرگز احساسات خصمانه‌ای نسبت به مردم روسیه نداشته‌اند. این آلمان نبود که هرگز تلاش کرد جهان‌بینی ناسیونال سوسیالیستی خود را بر روسیه تحمیل کند، بلکه حاکمان یهودی-بلشویک در مسکو بودند که بی‌وقفه تلاش کردند حکومت خود را بر کشورهای ما و دیگر کشورهای اروپایی تحمیل کنند...»

    https://fassadenkratzer.de/2026/08/13/regierende-bedrohungslugner-schuren-russophobie-und-treiben-grundgesetzfern-zum-krieg/

  2. «جدایی قاطع سرویس‌های پلیس و اطلاعات پس از جنگ جهانی دوم توسط متفقین اعمال شد تا از تکرار گشتاپو جلوگیری شود، گشتاپویی که کمونیست‌ها، سوسیال دموکرات‌ها و دیگر مخالفان سیاسی نازی‌ها و همچنین یهودیان و سایر اقلیت‌ها را جاسوسی، دستگیر، شکنجه و به قتل می‌رساند. این جدایی از آن زمان به عنوان یک اصل قانون اساسی تثبیت شده است.»

    این مقاله استدلال می‌کند که لغو این جدایی مستقیماً با بازگشت آلمان به سیاست جنگی امپریالیستی مرتبط است: صدها میلیارد یورو هزینه‌های نظامی اضافی، احیای خدمت سربازی اجباری و ایجاد جامعه‌ای «آماده جنگ»، یک دولت پلیسی را ضروری می‌کند. اشاره دوبرینت به «تهدیدهای ترکیبی» ناشی از خرابکاری، جاسوسی و حملات سایبری، تبلیغاتی است - هدف واقعی دستگاه نظارتی رو به رشد، مقاومت فزاینده در برابر نظامی‌گری، کاهش هزینه‌های اجتماعی و بیکاری است.
    نبود اپوزیسیون واقعی

    هیچ مقاومت جدی در میان احزاب حاضر در بوندستاگ وجود ندارد. حزب سبز (کنستانتین فون نوتز) «اختیارات قوی‌تر» برای BND را «ضروری فوری» توصیف کرد. در حالی که حزب چپ (کلارا بونگر) از لغو الزام جدایی به عنوان «ناآگاهی تاریخی و غیرمسئولانه» انتقاد کرد، این مقاله اشاره می‌کند که حزب چپ هر جا که مسئولیت دولتی را بر عهده می‌گیرد، پلیس و سرویس‌های اطلاعاتی را تقویت می‌کند - به عنوان مثال، در تورینگن تحت حکومت بودو راملو، جایی که دفتر حفاظت از قانون اساسی علیرغم وعده‌های انتخاباتی منحل نشد.

    https://tkp.at/2026/08/16/rueckkehr-der-gestapo-deutschland-reisst-die-trennmauer-zwischen-polizei-und-geheimdiensten-ein/

Schreibe einen Kommentar

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. Erforderliche فلدر سند MIT * مشخص شده